ฟุตบอลในวัยเด็ก

ช่วงนี้ใครๆ ก็คุยกันแต่เรื่องบอลโลก ความทรงจำสมัยเด็กๆ เกี่ยวกับฟุตบอลตอนที่เรียนวิชาพละ ชั้นประถม ก็ค่อยๆผุดขึ้นมา..

ตอนที่เรียนฟุตบอลแรกๆ เราจะขอยืนเป็นโกล ด้วยข้ออ้างว่าชั้นเล่นบาสทุกเย็นนะจ๊ะ เป็นโกลก็เหมือนเล่นบาสนั่นแหละ ทักษะการรับบอลด้วยมือเยี่ยมยอดอยู่แล้ว แต่เหตุผลที่แท้จริงคือ ขี้เกียจวิ่ง! เคยมีครูพละคนนึงพูดไว้ว่า ฟุตบอลเด็กประถมเหมือนแมลงวันวิ่งตอมอึ ลูกบอลก็เหมือนอึ ไม่ค่อยกลิ้งไปไหน กองๆ อยู่กลางสนามนั่นล่ะ ได้ยินอย่างนี้ก็เข้าทางเราเลย เกมส์ละ 15 นาที โอกาสที่จะต้องขยับตัวเพื่อป้องกันประตูมีอยู่อย่างมากสุดสองหนเองมั้ง เวลาที่เหลือก็นั่งๆ ยืนๆ ถ้า วันไหนแดดร้อนหน่อยก็ออกไปหลบข้างสนาม ถ้าฝูงเพื่อนกลิ้งบอลเข้ามาใกล้ ถึงจะวิ่งออกไปยืนหน้าประตูซักที

เวลาที่เซฟลูกได้แล้วเนี่ย โกลเท่ห์ๆ ก็จะตะโกนสั่งเพื่อนๆ ให้ขึ้นหน้าไป แล้วเตะโด่งส่งลูกลอยไปเกือบๆ กลางสนาม แล้วก็ไปนั่งทอดหุยรออีกเกือบสิบนาที กว่าจะได้จับลูกอีกที ถ้าหากส่งลูกให้เพื่อนที่เป็นแบ๊คเนี่ย กองแมลงวันก็จะกรูเข้ามาตอมลูกบอลอยู่แถวๆ นั้น ทำให้โกลแอบพักได้ไม่นานเท่าไหร่ ว่าแล้วเราก็ทำตามตำรา “ขึ้นไปเลย…!” แล้วก็โยนลูกเพื่อจะเตะโด่ง ลูกบอลโดนเท้าที่มุมเหมาะเจาะ แต่แทนที่จะเด้งไปด้านหน้า มันดันเด้งโด่งข้ามหัวเราไปด้านหลัง แล้วก็เข้าประตูไปนอนนิ่งท้ายตาข่ายอย่างสวยงาม

ด้วยเหตุนี้ ประวัติการเป็นโกลมือทองของเราก็จบลง หลังจากนั้นก็ไม่มีเพื่อนคนไหนให้เราเป็นโกลอีกเลย ต้องไปวิ่งเป็นแมลงวันตามลูกบอลด้วยกันกับเพื่อนๆ ที่เหลือ ทุกชั่วโมงพละ

ก็คนมันถนัดเล่นบาสนิ ไม่ถนัดใช้เท้า ^^”