คนนี้เป็น Deep sea anglerfish (ปลากบน้ำลึก)

ส่วนน้องนีโมคนนี้เดินตัวย้วย ข้ามถนนมา  :)

หนังมีสัญชาติฝรั่งเศส กำกับและโปรดิวซ์โดย คุณ Jacques Perrin เปิดตัวฉายตามโรงหนังไปตั้งแต่เดือนเมษาที่ผ่านมา (2010) คุณ Jacques Perrin คนนี้สร้างชื่อกับหนังสารคดีมาแล้วในเรื่อง Winged Migration ที่เป็นเรื่องฝูงนกอพยพ ด้วยมุมที่เหมือนเราบินอยู่ในฝูงด้วยเลย

เอาตัวอย่างมาคั่นยั่ว ให้น้ำลายหกซะก่อน

ทีแรกก็นึกว่า เราคงไม่ได้ดูหนังเรื่องนี้กับจอใหญ่ ในโรงซะแล้ว ถึงกับเตรียมตัวว่าจะไปซื้อ DVD ที่อเมริกาตอนช่วงปลายปี

แต่อยู่ดีๆ ก็มีข่าวดี Oceans กำลังจะเข้าโรงฉายในเมืองไทย!! บริษัท United ที่นำเข้าหนังเรื่องนี้ ได้จัดรอบสื่อมวลชนไปเรียบร้อยแล้วเมื่อตอนเย็นวันจันทร์ (6 กันยา) นี้เอง งานนี้ต้องขอบคุณพี่นัท ช่างภาพใต้น้ำ ที่หาบัตรมาเพิ่มให้นักดำน้ำอย่างเราๆ ได้เข้าไปดูกัน แล้วได้เอากลับมาโม้ชวนคนไปดูต่อๆ กัน

หนังเรื่องนี้เป็นสารคดีที่แปลก ความรู้เกี่ยวกับทะเล หรือสัตว์ทะเลที่ให้กับคนดูนั้น น้อยมาก แต่สาระสำคัญของหนังกลับยิ่งใหญ่กว่านั้น หนังร้อยเรื่องให้เราถามคำถามกับตัวเองว่า อะไรทำให้ Oceans เปลี่ยนไป เราฉวยโอกาสกับโลกของเรามากเกินไปรึเปล่า

แอบเป็นหนังเครียด ที่เล่าเรื่องด้วยภาพสวยๆ จังหวะมุกขำๆ และความน่ารักอิ่มเอิบใจ ไปตลอดเรื่อง แนะนำให้ทุกคนไปดู ดูแล้วจะได้รักโลกและทะเลของเรามากขึ้น

เรื่องแปลกอีกอันคือ การคิดคำโปรยโปรโมทหนังในเมืองไทย คือต้องสรรหาตัวเลขสถิติมาใช้ให้ดูฮือฮา อย่างเรื่อง Oceans นี้ ใช้เวลา 4 ปี 50 สถานที่ถ่ายทำ ก็นำมาเปลี่ยนคำให้มันดูฮือฮา ที่ติดใจก็คือไอ้ 91 สายพันธุ์ นี่ล่ะ ใครมานั่งนับ แล้วปลาเล็กปลาน้อย ที่ผ่านเข้าฉากมาล่ะ เราอ่านไอ้เจ้าคำโปรยนี้ก่อนเข้าไปดู เลยขอลองหน่อยซิ ดูไปก็จดยิกๆ ไป ในความมืด กะว่าเดี๋ยวออกมาจะลองเอามานับซิ ว่าได้กี่สายพันธุ์ ขาดอะไรไปบ้าง ลองดูผลที่ได้ตอนออกมาเองละกัน อย่าว่าแต่นับเลย แค่อ่านก็แย่แล้ว -__-”

ปล. หนังเข้าฉายจริง วันที่ 16 กันยายน นี้เป็นต้นไป และรายได้จากการฉายหนัง จะเข้ามูลนิธิสมเด็จฯ อนุรักษ์เต่าทะเล

พอเริ่มเปิด file ขึ้นมา ก็เจอ logo เรียงกันเป็นตับ หนึ่งหน้ามีซัก 20 อัน มีทั้งหมด 11 tab รวมเป็น 220 logo ด้านล่างของ logo พวกนี้เป็นช่องว่างให้เราเติมชื่อยี่ห้อที่ถูกต้อง ถ้าใส่ถูกด้านข้างช่องก็จะเปลี่ยนเป็น yes! แล้วคะแนนรวมในหน้าแรกก็จะเพิ่มขึ้น

แค่มองผ่านๆ ชื่อบางอันก็โผล่ขึ้นมาในหัวทันที แล้วก็พอเริ่มเติมลงไป จังหวะเวลาที่ตัวอักษรจาก no เปลี่ยนเป็น yes มันช่างสร้างความอิ่มเอิบใจให้อย่างบรรยายไม่ถูก ^^ ทีแรกก็กะว่าจะเติมเท่าที่เติมได้ โดยเปิดไล่หน้าทีละหน้าแค่รอบเดียว แล้วจะกลับไปตั้งใจทำงานต่อ แต่.. แต่.. มันหยุดไม่ได้จริงๆ T____T (น้ำตาแห่งความสุข)

บางอันที่เห็นแล้วคุ้นมาก แต่นึกไม่ออกว่าอะไร ก็ต้องไปเสียเวลานั่ง serch google อีกหลายนาที

ลองเล่นเกมส์นี้ดูแล้วจะใช้ google ได้เก่งขึ้นอีกเยอะ อย่างเช่นบาง logo เราจำไม่ได้ว่าชื่อแบรนด์ มันคืออะไร แต่รู้เป็นเลาๆ ว่ามันเป็นผลิตภัณท์ในกลุ่มปั๊มน้ำมัน เราก็ต้องไป search image ใน google ว่าเป็น gas station logo แล้วก็จะมีของโผล่ขึ้นมาให้เราเลือกเยอะแยะไปหมด ละลานตาจริงๆ บางทีระหว่าง search ไปมั่วๆ ก็จะไปเจอ logo ที่ไม่คิดไม่ฝันโดยบังเอิญ

อีกวีธีนึง คือ เวลาเห็นตัวอักษรบน logo เห็นเป็นตัวอะไรบ้าง ก็พิมพ์ไปตามนั้น google ก็จะไปค้นภาพทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับตัวอักษรพวกนั้นขึ้นมาให้ แล้วเราก็อาจจะโชคดี เจอคำตอบที่ถูกต้อง

เวลาเห็นพวกแผ่นๆ ที่รวม logo หลายๆ อันไว้ด้วยกัน ห้ามมองข้ามไป บางทีมันอาจจะมีข้อที่เรายังตอบไม่ได้ซ่อนตัวอยู่ในนั้น

เอาล่ะ เข้าโหมดวิชาการนิดนึง… มานั่งคิดๆ ดู เกมส์นี้ใช้วัดความแจ๋วของ logo ที่เราออกแบบมาได้อย่างดี บางแบรนด์ดูปุ๊บจำได้ปั๊บ ซึ่งอาจจะมาจากเหตุผลสองอย่าง หนึ่งคือแบรนด์ดัง และคุ้นเคยในชีวิตประจำวัน สองคือ logo ที่เด่นชัดจำง่าย

ในบางข้อดูยังไงก็ไม่คุ้นว่าเคยเห็นที่ไหน แต่จากรูปและลักษณะของ logo แล้ว พอจะทำให้เราเดาได้ว่าผลิตภัณฑ์เกี่ยวข้องกับอะไร ซึ่งเป็นหัวใจหลักอย่างนึงในการออกแบบ logo เลยใช่มั้ยล่ะ

ตอนนี้เรายังตอบไม่ครบทุกข้อ แต่ว่าก็ใกล้จบเต็มที หลังจากเสียเวลาไม่ได้ทำการทำงานมาสองวันเต็ม ใครสนใจจะลองพิสูจน์ฝีมือตัวเอง ก็ download file กันที่นี่ได้โลด

ปล.1 เกมส์นี้จะเล่นให้สนุกต้องแข่งกันระหว่างหมู่เพื่อนฝูง ห้ามช่วยกันทำ แต่บอกใบ้กันได้ ความสนุกอยู่ที่ได้บลัฟถล่มกันว่าใครตอบได้เยอะกว่า

ปล.2 file นี้มีบางข้อ script ผิดอย่างถาวร คือถึงแม้จะใส่คำตอบที่ถูกต้อง แต่มันก็ไม่ยอมเปลี่ยนเป็น yes ให้เรา บางอันพอสะกดผิดกลับได้ yes เฉยเลย อย่าเครียด และห้ามกลับมาด่าว่า เพราะเราไม่ได้เป็นคนทำ excel อันนี้นะคร้า.. ^^”

เราเองเป็นคนพยายามรักสิ่งแวดล้อม พยายามหลายๆ อย่าง ทำได้บ้างไม่ได้บ้าง แต่อย่างน้อยก็พยายาม อย่างตอนนี้เวลาไปซื้อกาแฟก็จะพยายามใช้แก้วของตัวเอง แม้แต่กาแฟข้างถนน ก็ยื่นแก้วของตัวเองให้ คุณลุงขายกาแฟ ก็ไม่เห็นเคยบ่นอะไรซักคำ ชงให้ตามปกติดี แถมถ้าแก้วที่เค้าขายปกติเล็กกว่าแก้วเรา เราก็ยังได้กาแฟเต็มแก้วตามปกติ

เวลาไปซื้อของตามห้างก็พยายามไม่รับถุงพลาสติก แต่ถ้าได้มาแล้วก็เก็บเอาไว้ใช้ซ้ำ ใช้ใส่ขยะจากครัวบ้างอะไรบ้างไปตามเรื่อง

วันนี้ไปซื้อกาแฟจากลุงคนเดิม แต่ลืมเอาแก้วตัวเองไป วันนี้ลุงมีอุปกรณ์เสริมพิเศษช่วยให้ถือแก้วหลายๆใบได้ง่ายขึ้น เจ้าพลาสติกชิ้นนี้เป็นห่วงรัดรอบแก้ว แล้วโยงขึ้นมาเป็นสายห้อย

เรานั่งทึ่งอยู่พักนึง.. นี่มันสุดยอด design สุดยอดการแก้ปัญหาเลยนินา.. ใช้พลาสติกน้อยลงกว่าการใช้ถุงพลาสติกทั้งใบ แถมยังแก้ปัญหาเรื่องถาดกระดาษใบใหญ่แบบที่ร้านกาแฟหรูๆ ชอบทำด้วย เหลือขยะชิ้นนิดเดียว เหลือก็แต่ต้องหาทางเปลี่ยนเป็นวัสดุธรรมชาติ ในหัวก็คิดโยงไปเรื่อย เป็นกระดาษแข็งแล้วร้อยเชือกป่านเหรอ หรือว่ายังไงดีนะ แต่แล้วความคิดก็มาสะดุดตรงที่…

ถึงใช้กระดาษ มันก็ยังเป็นขยะอยู่ดีนี่นา.. ไม่มีใครเค้าจะเอากลับมาใช้ซ้ำหรอก เพราะมันก็คงเปียกน้ำเยินไปหมดแล้ว

เอ๊ะ.. แล้ว การไม่ใช้พลาสติกมันจะช่วยสิ่งแวดล้อมได้ยังไงล่ะ ถ้ายังไงมันก็ต้องเอาไป recycle อยู่ดี ยิ่งคิดก็ยิ่งฟุ้งซ่าน ตกลงเราควรจะใช้พลาสติก หรือควรจะใช้กระดาษ หรือใช้อะไรก็ได้ แต่ทำให้เกิดขยะน้อยที่สุด.. โอ้ย มึน o_O”

ปัจจัยในการตัดสินใจซื้อหนังสือซักเล่ม สำหรับเราแล้ว…อย่างแรกคือปก และชื่อเรื่อง ต่อมาก็ต้องลองอ่านคำโปรยปกหลัง คำนำปกหน้า บางทีก็ลามไปถึงเนื้อเรื่องหน้าแรกซักนิด ว่าน่าสนใจอย่างที่คิดรึเปล่า พอตัดสินใจแล้วว่าอยากอ่าน ก็เดินถือหนังสือไปที่ counter เตรียมจ่ายตังค์เลย เพราะถูกสอนมาแต่เด็กว่า หนังสือน่ะ ซื้อไปเถอะ อ่านอะไรก็เป็นความรู้ ซื้อไว้พออ่านจบแล้ว อ่านใหม่ก็ได้อะไรใหม่ๆ ราคาหนังสือเลยไม่ได้เป็นปัจจัยหลักในการเลือกซื้อมาโดยตลอด ช่วง 5-6 ปีหลังๆ พอไปพลิกดูราคาระหว่างต่อแถวคิดตังค์แล้วก็คิดในใจเบาๆ ว่า มันแพงจังน้อ.. แต่ว่าก็ยังตัดใจซื้อมา เพราะถึงบอกว่าแพง แต่ก็ยังอยากอ่าน แถมยังมีเสียงในหัวที่โดนปลูกฝังมาแต่เด็กนั่นอีกด้วย

หลังจากโดนราคาหนังสือเสียบอกมาหลายที พักหลังๆ เลยเกิดนิสัย พลิกดูราคาเป็นปัจจัยสุดท้าย ก่อนเดินไปจ่ายตังค์

วันนี้เดินไปวนที่ชั้นหนังสือออกใหม่ หยิบเล่มโน้นเล่มนี้ดู จนไปสะดุดกับหนังสือเล่มนึง หน้าปกเคลือบด้าน มีspot UV ตามสมัยนิยม ปกอ่อนแต่ยื่นปีกนก พับทบรอบเล่ม ดูเผินๆ เหมือนเป็นกล่องแข็งใส่หนังสือ (ดูอยู่หลายรอบ ก็ยังไม่แน่ใจว่าตอนอ่านจะพลิกเปิดยังไงให้ไม่ยับ) แถมยังมีปั๊มตัวนูนตรงชื่อเรื่องให้ดูหรูหราขี้นไปอีก หยิบมาเปิดดูเนื้อเรื่องก็น่าอ่าน เล่มนี้เป็นหนังสือแปลจากหนังสือดังระดับโลก แปลมาแล้ว 30 กว่าภาษา คนเขียนก็ได้รางวัลโนเบลสาขา literature พลิกไปพลิกมาห้าตลบ เกือบจะเดินไปจ่ายตังค์แล้ว แต่ว่ากระตุกมือหันหาราคาซะก่อน หมุนไปด้านหลังเจอตัวเลขพิมพ์ไว้ตัวเล็กๆ 570 บาท! 570 บาท! 570 บาท!

ตกใจถึงกับตะโกน (ในใจ) สามครั้งติดกัน!!! (แถมด้วยเครื่องหมายตกใจให้ด้วยอีกสามอัน)

หนังสือเล่มก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไร size พ็อกเกตบุ๊คทั่วไป ความหนาก็ซักประมาณนิ้วนึงได้ แถมไม่ใช่การพิมพ์ครั้งแรกในไทย เป็นการพิมพ์ครั้งที่ 4 แล้ว แล้วทำไมมันถึงได้แพงขนาดนี้เนี่ย..

อยากอ่าน แต่ไม่อยากจ่ายแพง ลองเดินวนหาที่เป็นปกธรรมดา ตั้งหลายรอบ ก็ยังไม่เจอ การที่พิมพ์หนังสือให้สวย ดูดี แล้วคนอยากซื้อเก็บเนี่ย เราก็เข้าใจ แต่ถ้าจะทำอย่างนั้น ช่วยพิมพ์ฉบับ paperback ราคาถูกออกมาด้วยได้มั้ย ราคาอย่างนี้พอนึกไปมา ถ้าไปซื้อฉบับภาษาอังกฤษอ่าน คงราคาสูสีกัน แถมยังไม่ต้องแปลภาษาไทยกลับเป็นภาษาอังกฤษ ตอนที่อ่านแล้วไม่เข้าใจอีกด้วย

ยิ่งคิด ก็ยิ่งโกรธ หนังสือราคาขนาดนี้ เด็กๆ ที่ไหนจะมีตังค์ซื้ออ่าน ปกติที่เล่มบางๆ เล่มละสองสามร้อย ก็ว่าแพงแล้ว แต่มาเจอเล่มนี้แล้วเหมือนว่าไอ้ความโกรธ ที่ทำใจหยวนๆ ที่ผ่านมามันมาถึงจุดเดือด

เคยอ่านคำนำในหนังสือของ ชาติ กอบจิตติ ตั้งแต่ตอนเด็กๆ เค้าบอกว่า “หนังสือเค้าต้องพิมพ์ราคาถูก ยิ่งถูก คนก็ได้อ่านเยอะ คนอ่านหนังสือเยอะ ก็ทำให้ประเทศพัฒนาขึ้น” โห…ประทับใจมาก ตามไล่อ่านเกือบทุกเรื่อง ซื้อบ้าง ยืมห้องสมุดบ้าง แต่มาช่วงหลังๆ พอเดินไปเห็นหนังสือ set ใหม่ๆ ของคุณชาติ ตามร้านหนังสือสมัยใหม่ concept นี้ก็เปลี่ยนไปซะแล้วเหมือนกัน สงสัยจังว่าคุณชาติ จะรุ้มั้ยน้อ

อะไรที่สำคัญกว่ากัน? ปกและเทคนิคการพิมพ์อลังการ? หรือตัวหนังสือที่วางเรียงกันอยู่ข้างในนั้น?

ทำใจว่าจะไปหาพวก e-reader มาใช้ดีกว่า ถึงแม้จะไม่ชอบ feel ที่ไม่ได้พลิกเปิดหน้า แต่ว่าอาจจะเป็นทางออกที่ไม่ต้องหงุดหงิดทุกครั้งที่ซื้อหนังสือ

( note: หลังจากเขียนเสร็จ ลองไป search ใน amazon มา ราคาของเล่มนี้ แบบปกแข็ง คิดเป็นเงินไทยอยู่ที่ 540 บาท! ราคาปกอ่อนอยู่ที่ 330 บาท โดยประมาณ.. สงสารเด็กไทยที่ต้องอ่านวรรณกรรมคลาสสิกของโลกด้วยราคาแพงลิบลิ่วจริงๆ T__T )

อย่างนึงที่เห็นได้ชัด คือ เราหัวเราะโต้ตอบกันได้เร็วกว่าพิมพ์ตัวหนังสือตอบกัน ^^

ระหว่างที่อยู่ที่นี่ Eric บอกว่า ในช่วงปีนี้ จะเริ่มพกพากล้องวีดีโอแทน กล้องภาพนิ่ง และจะถ่ายวีดีโอให้มากขึ้น ทั้งบนบกและใต้น้ำ ผลลัพธ์จากการตัดสินใจนี้ ช่วงเวลา TDEX จึงกลายเป็นวีดีโอชุดนี้…

คลิบที่ถ่ายกันเล่นๆ ทุกคลิบ ทุกอย่างถูกตัดไปรวมกันในวีดีโอนั้น -__-” อันที่จริงเรื่องอย่างนี้ก็ไม่เกินคาดเท่าไหร่ เพราะรู้นิสัยกันอยู่แล้วว่า ไม่เคยมีใครเก็บความลับ สร้างภาพให้กันและกัน ใครพลาดเมื่อไหร่ก็จะโดนล้มทับกันทันที แต่ก็เป็นความสนุกของเพื่อนฝูงแบบที่เอามาเฮฮากันได้ตลอด

วันนี้ Eric ใจดี เพิ่มขึ้นไปอีก ด้วยการสละเวลาเอา shot เด็ด จากวีดีโอ มาทำเป็น gif เคลื่อนไหว ให้เราเอาไปใช้ในที่ต่างๆ อีกด้วย!

อืม… มันควรจะดีใจมั้ยเนี่ย?

เหมือนอย่างเพื่อนคนล่าสุดนี่ Eric Cheng แห่ง Wetpixel ที่เพิ่งมาพูดในงาน TDEX (งานดำน้ำ) เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา นี่คือผลลัพธ์ที่ได้จากการพาคุณเพื่อนไปเที่ยวกินมาทั้งวัน -__-”

See you in hell (Bangkok, Thailand) from Eric Cheng on Vimeo.

ตอนที่เรียนฟุตบอลแรกๆ เราจะขอยืนเป็นโกล ด้วยข้ออ้างว่าชั้นเล่นบาสทุกเย็นนะจ๊ะ เป็นโกลก็เหมือนเล่นบาสนั่นแหละ ทักษะการรับบอลด้วยมือเยี่ยมยอดอยู่แล้ว แต่เหตุผลที่แท้จริงคือ ขี้เกียจวิ่ง! เคยมีครูพละคนนึงพูดไว้ว่า ฟุตบอลเด็กประถมเหมือนแมลงวันวิ่งตอมอึ ลูกบอลก็เหมือนอึ ไม่ค่อยกลิ้งไปไหน กองๆ อยู่กลางสนามนั่นล่ะ ได้ยินอย่างนี้ก็เข้าทางเราเลย เกมส์ละ 15 นาที โอกาสที่จะต้องขยับตัวเพื่อป้องกันประตูมีอยู่อย่างมากสุดสองหนเองมั้ง เวลาที่เหลือก็นั่งๆ ยืนๆ ถ้า วันไหนแดดร้อนหน่อยก็ออกไปหลบข้างสนาม ถ้าฝูงเพื่อนกลิ้งบอลเข้ามาใกล้ ถึงจะวิ่งออกไปยืนหน้าประตูซักที

เวลาที่เซฟลูกได้แล้วเนี่ย โกลเท่ห์ๆ ก็จะตะโกนสั่งเพื่อนๆ ให้ขึ้นหน้าไป แล้วเตะโด่งส่งลูกลอยไปเกือบๆ กลางสนาม แล้วก็ไปนั่งทอดหุยรออีกเกือบสิบนาที กว่าจะได้จับลูกอีกที ถ้าหากส่งลูกให้เพื่อนที่เป็นแบ๊คเนี่ย กองแมลงวันก็จะกรูเข้ามาตอมลูกบอลอยู่แถวๆ นั้น ทำให้โกลแอบพักได้ไม่นานเท่าไหร่ ว่าแล้วเราก็ทำตามตำรา “ขึ้นไปเลย…!” แล้วก็โยนลูกเพื่อจะเตะโด่ง ลูกบอลโดนเท้าที่มุมเหมาะเจาะ แต่แทนที่จะเด้งไปด้านหน้า มันดันเด้งโด่งข้ามหัวเราไปด้านหลัง แล้วก็เข้าประตูไปนอนนิ่งท้ายตาข่ายอย่างสวยงาม

ด้วยเหตุนี้ ประวัติการเป็นโกลมือทองของเราก็จบลง หลังจากนั้นก็ไม่มีเพื่อนคนไหนให้เราเป็นโกลอีกเลย ต้องไปวิ่งเป็นแมลงวันตามลูกบอลด้วยกันกับเพื่อนๆ ที่เหลือ ทุกชั่วโมงพละ

ก็คนมันถนัดเล่นบาสนิ ไม่ถนัดใช้เท้า ^^”

นั่งรอใจตุ๊มๆ ต่อมๆ เพราะบ้านเมืองไม่อยู่ในสถานะที่ไปรษณีย์จะทำงานได้สะดวก แถมร้านยังอยู่ในโซนสีม่วงอีกด้วย วันจันทร์ที่ผ่านมาเป็นวันแรกที่คนเริ่มกลับมาทำงานอีกครั้ง เราก็ได้รับ email จาก FedEx บอกว่าของนั่นน่ะ ส่งไม่ได้นะเธอ ด้วยเหตุผลว่า “ไม่มีคนรับ” โอเค ร้านเราไม่เปิดวันจันทร์อยู่แล้ว แต่ที่จริงเอาไปฝากออฟฟิศตึกก็ได้นี่นา..แปลกจัง ใน email เดียวกันยังบอกว่า ช่วยติดต่อกลับ FedEx ด้วยนะ เผื่อจะได้นัดสถานที่รับของอีกที ตาม link นี้โลด..

กดไป มีเบอร์โทรของสำนักงานในประเทศต่างๆ โผล่ขึ้นมาเพียบ ไล่หาเจอเบอร์เมืองไทย เราก็โทรไปตามคำแนะนำใน email …ขออภัยที่ท่านต้องรอนานค่ะ ขณะนี้เจ้าหน้าที่ฝ่ายลูกค้าสัมพันธ์ยังให้บริการลูกค้าท่านอื่นอยู่ กรุณาถือสายอีกซักครู่ ท่านจะได้รับบริการจาก FedEx เร็วที่สุด… รอ รอ รอ สิบนาทีก็แล้ว เอ้า.. ไม่เป็นไรใช้โทรศัพท์บ้าน รอได้ไม่เป็นไร… สามสิบนาทีก็แล้ว เสียงในสายก็ยังให้เรารออยู่เหมือนเดิม นี่มันชักจะแปร่งๆ ไม่ไหวแล้วโว้ย…

ตัดสินใจวางสาย แล้วส่ง email หาดีกว่า..

เช้าวันอังคาร ยังไม่ได้รับ email ตอบกลับจาก FedEx แต่พอมาถึงตอนบ่าย ปรากฏว่าได้รับอีก email นึง แจ้งว่า นำของส่งแล้วแต่ว่า… ที่อยู่ผิด!!! ที่อยู่ผิด!!! เสียงก้องอยู่ในหัว มันจะเป็นไปได้ยังไง ก็ถ้าเช็คตาม tracking มันไม่เห็นเคยขึ้นว่าที่อยู่ผิดซักครั้ง มีแต่ว่าคนรับไม่อยู่ หรือบริษัทปิด นี่มันยังไงฟะ เอ้า..ลองโทรหาใหม่อีกที เบอร์เดิม เสียงเดิม วนไปวนมา ไม่มีคนรับซักที จะทำยังไงดีฟะเนี่ย

โชคดีนึกขึ้นได้ว่ามีพี่ที่รู้จักกันมานานนม ทำงานอยู่ใน FedEx ลองโทรหาให้เค้าช่วยดีกว่า พี่จ๋า..โทรหา FedEx ไม่มีพนักงานรับสายเลยพี่ ทำไงดี คำตอบแรกที่ได้มา ทำเอางงเต็ก.. เบอร์นั้น FedEx เค้าไม่ได้ใช้แล้ว เค้าเปลี่ยนเป็น 1782 นานแล้วนะ

ฮ่วย! แล้วทำไม link ที่ email มันให้ไม่เปลี่ยนตามละคะ คนที่ไหนจะเข้าใจว่าข้อมูลใน email มันไม่ถูกเนี่ย เอาล่ะ ไม่เป็นไร สูดหายใจฟืดนึง ถามต่อไปว่า ..แล้วที่อยู่มันเป็นอะไร ทำไมมันขึ้นว่าผิด คุณพี่อ่านที่อยู่ในข้อมูลกลับมาให้ใหม่…ก็ถูกต้องดีนี่นา แล้วทำไม อิชั้นถึงไม่ได้ของเนี่ย เริ่มโกรธปุดๆ แล้วน้า

ดีที่ว่าคุณพี่บอกว่าจะตามให้ แล้วถ้าไม่มีคนรู้จักอยู่ในนั้นล่ะ…กรี๊ดดดดดดดดดดด เหนื่อย!

เช้าวันต่อมา.. เจ้าหน้าที่โทรมาถามคอนเฟิร์มสถานที่ ของส่งเรียบร้อย มี email มาบอกว่าของส่งแล้วนะจ๊ะ แล้วที่อยู่น่ะก็ถูกต้อง เอ๊ะ..มันยังไงกันเนี่ย คุณขนส่งของบอกว่าเมื่อวานนี้คนส่งเป็นคนใหม่ ปกติไม่ได้ส่งในพื้นที่นี้ (-__-”)

เราจะลองยื่นขอ claim ค่าส่ง เพราะว่าไอ้ที่อยู่ที่แปะด้านหน้าน่ะ มันก็เขียนถูกต้องสมควรจะได้รับตั้งแต่สองวันก่อนแล้ว ฮึ่ม ฮึ่ม ไว้รอดูผลกันนะคะ

คุณวาทิน ศานติ์ สันติ นักศึกษาประวัติศาตร์ มหา’ลัยรามคำแหง ได้ให้คำอธิบายไว้อย่างชัดแจ้งว่า เรื่องนี้มีที่มาจากประเทศฝรั่งเศษ สมัยที่เริ่มใช้ระบบประชาธิปไตย ในสภา ณ ตอนนั้น มีแตกแยกเป็นสามกลุ่มคือ

1. กลุ่มเฟยยอง (Feuillant Club) เชื่อในระบบรัฐธรรมนูญและไม่ต้องการให้เกิดการเปลี่ยนแปลง หรือเรียกง่ายๆ ว่า อนุรักษ์นิยม กลุ่มนี้นั่งอยู่ที่ ด้านขวาในที่ประชุม
2. กลุ่มจิรองแดง (Ginrondin Club) มีจุดประสงค์ต้องการล้มล้างในระบอบกษัตริย์ และปกครอง จะนั่งอยู่ทาง ด้านซ้ายของที่ประชุม
3. กลุ่มสายกลาง โยกเยกไปมาแล้วแต่โอกาส

ช่วงสมัยปฏิวัติในจีน เป็นช่วงที่การใช้คำ ฝ่ายซ้าย-ฝ่ายขวา นำมาใช้อย่างแพร่หลาย ฝ่ายดร.ซุนยัตเซน ซึ่งอนุรักษ์ความเป็นจีนตามคติของ ขงจื้อ ถูกเรียกว่าเป็น ฝ่ายขวา ส่วน ประธานเหมา ซึ่งเป็นสังคมนิยม ถูกเรียกว่าเป็นฝ่ายซ้าย

ซึ่งก็คงใช้ต่อเนื่องมาถึงเมืองไทยเราด้วย..

ไม่เกี่ยวกับเรื่องท่องเที่ยวซักเท่าไหร่ แต่เอาเป็นว่าเป็นความรู้ใหม่ของวันนี้ละกัน ^^