ตามนั้นเลย อ่านโลด.. ^^

เลยอยากทำ infographics วิธีการรักษาตัวหลังจากโดนพิษแมงกะพรุน ให้คนจำได้ง่ายๆ วิธีการนี้คอนเฟิร์มว่าใช้ได้แน่ๆ เพราะว่าเคยลองมากับตัวหลายที เคยทำให้คนอื่นก็หลายที ทั้งโดนดอกไม้ทะเล ทั้งโดนปลาหิน

อันดับแรกไม่ว่าจะใช้วิธีไหนในการรักษา ต้องเริ่มต้นด้วยวิธีเดียวกันนี้ คือ ห้ามล้างด้วยน้ำเปล่าโดยเด็ดขาด ตามตำราเค้าว่าไว้ว่ากระเปาะพิษของแมงกะพรุนอาจจะยิ่งแตกตัวออก เมื่อโดนน้ำเปล่า เพราะน้ำเปล่าจะไปลดความตึงผิวของถุงพิษ ทำให้พิษยิ่งกระจายวงกว้างมากขึ้น

ต่อมาให้ล้างด้วยน้ำร้อน สำหรับเทคนิคส่วนตัวแล้วน้ำร้อนสามารถแก้พิษจากสัตว์ทะเลได้เกือบทุกประเภท เพราะพิษจากทะเลส่วนใหญ่เป็นสารประกอบจากโปรตีน น้ำร้อนจะทำให้โปรตีนสลายตัว น้ำร้อนในที่นี่ จะต้องร้อนไม่ต่ำกว่า 50 องศา หรือพูดง่ายๆ ว่าร้อนที่สุดเท่าที่จะทนได้ โดยใส่ผ้าขนหนูมาประคบไว้ก็ได้ หรือจะแช่ไว้ก็ได้ ข้อสำคัญคือ ถ้าน้ำอุ่นเกินไป มันจะไม่ช่วยเท่าไหร่ แปลว่าพอประคบไว้ซักพัก พอน้ำเริ่มหายร้อนก็จงไปกดมาจากกระติกใหม่อีกรอบนะ

สรุปว่าถ้าให้เราเลือก น้ำส้มสายชู ผักบุ้งทะเล ยางมะละกอ และน้ำร้อน ขอเลือกน้ำร้อนดีกว่า เพราะลองแล้วมั่นใจว่าใช้ได้ชัวร์

ตอนที่เรียนฟุตบอลแรกๆ เราจะขอยืนเป็นโกล ด้วยข้ออ้างว่าชั้นเล่นบาสทุกเย็นนะจ๊ะ เป็นโกลก็เหมือนเล่นบาสนั่นแหละ ทักษะการรับบอลด้วยมือเยี่ยมยอดอยู่แล้ว แต่เหตุผลที่แท้จริงคือ ขี้เกียจวิ่ง! เคยมีครูพละคนนึงพูดไว้ว่า ฟุตบอลเด็กประถมเหมือนแมลงวันวิ่งตอมอึ ลูกบอลก็เหมือนอึ ไม่ค่อยกลิ้งไปไหน กองๆ อยู่กลางสนามนั่นล่ะ ได้ยินอย่างนี้ก็เข้าทางเราเลย เกมส์ละ 15 นาที โอกาสที่จะต้องขยับตัวเพื่อป้องกันประตูมีอยู่อย่างมากสุดสองหนเองมั้ง เวลาที่เหลือก็นั่งๆ ยืนๆ ถ้า วันไหนแดดร้อนหน่อยก็ออกไปหลบข้างสนาม ถ้าฝูงเพื่อนกลิ้งบอลเข้ามาใกล้ ถึงจะวิ่งออกไปยืนหน้าประตูซักที

เวลาที่เซฟลูกได้แล้วเนี่ย โกลเท่ห์ๆ ก็จะตะโกนสั่งเพื่อนๆ ให้ขึ้นหน้าไป แล้วเตะโด่งส่งลูกลอยไปเกือบๆ กลางสนาม แล้วก็ไปนั่งทอดหุยรออีกเกือบสิบนาที กว่าจะได้จับลูกอีกที ถ้าหากส่งลูกให้เพื่อนที่เป็นแบ๊คเนี่ย กองแมลงวันก็จะกรูเข้ามาตอมลูกบอลอยู่แถวๆ นั้น ทำให้โกลแอบพักได้ไม่นานเท่าไหร่ ว่าแล้วเราก็ทำตามตำรา “ขึ้นไปเลย…!” แล้วก็โยนลูกเพื่อจะเตะโด่ง ลูกบอลโดนเท้าที่มุมเหมาะเจาะ แต่แทนที่จะเด้งไปด้านหน้า มันดันเด้งโด่งข้ามหัวเราไปด้านหลัง แล้วก็เข้าประตูไปนอนนิ่งท้ายตาข่ายอย่างสวยงาม

ด้วยเหตุนี้ ประวัติการเป็นโกลมือทองของเราก็จบลง หลังจากนั้นก็ไม่มีเพื่อนคนไหนให้เราเป็นโกลอีกเลย ต้องไปวิ่งเป็นแมลงวันตามลูกบอลด้วยกันกับเพื่อนๆ ที่เหลือ ทุกชั่วโมงพละ

ก็คนมันถนัดเล่นบาสนิ ไม่ถนัดใช้เท้า ^^”

คุณ Teresa ยังขอรูปและ เพิ่มข้อมูลเข้าไปในเวปของเธอ ตามไปดูการเปิดตัวสู่เวทีโลกของสมหวังได้เลย ^^

สถานการณ์ไม่ดีทำให้นักท่องเที่ยวอย่างเราๆ หมดมุขจะเขียน blog เกี่ยวกับการท่องเที่ยว หันไปทางไหนก็มีแต่เรื่องการเมือง แต่คุณ Tony Wu ช่างภาพใต้น้ำที่มีกำหนดการจะมาพูดในงาน TDEX นี้ด้วย ก็ยังหาเรื่องโยงเกี่ยวกับเรื่องใต้น้ำได้ แถมยังเขียนให้กำลังใจ และหวังว่าเหตุการณ์จะผ่านไปด้วยดี

มาถึงวันนี้ผู้จัดงานหาวันที่ลงตัวได้ใหม่แล้ว สรุปได้เป็นวันที่ 8-11 กรกฎาคม ที่เก่า เวลาเปิดปิดงานตามเดิมคือ 11โมงเช้า ถึง 3 ทุ่ม (คนออกบูทเหนื่อยเหงือกแห้งกันเลยทีเดียว) คราวนี้มีเวลาเก็บตังค์เพิ่มสำหรับไปซื้อของ ซื้อทริป ถ้าว่างก็แวะไปนะคะ

นั่งรอใจตุ๊มๆ ต่อมๆ เพราะบ้านเมืองไม่อยู่ในสถานะที่ไปรษณีย์จะทำงานได้สะดวก แถมร้านยังอยู่ในโซนสีม่วงอีกด้วย วันจันทร์ที่ผ่านมาเป็นวันแรกที่คนเริ่มกลับมาทำงานอีกครั้ง เราก็ได้รับ email จาก FedEx บอกว่าของนั่นน่ะ ส่งไม่ได้นะเธอ ด้วยเหตุผลว่า “ไม่มีคนรับ” โอเค ร้านเราไม่เปิดวันจันทร์อยู่แล้ว แต่ที่จริงเอาไปฝากออฟฟิศตึกก็ได้นี่นา..แปลกจัง ใน email เดียวกันยังบอกว่า ช่วยติดต่อกลับ FedEx ด้วยนะ เผื่อจะได้นัดสถานที่รับของอีกที ตาม link นี้โลด..

กดไป มีเบอร์โทรของสำนักงานในประเทศต่างๆ โผล่ขึ้นมาเพียบ ไล่หาเจอเบอร์เมืองไทย เราก็โทรไปตามคำแนะนำใน email …ขออภัยที่ท่านต้องรอนานค่ะ ขณะนี้เจ้าหน้าที่ฝ่ายลูกค้าสัมพันธ์ยังให้บริการลูกค้าท่านอื่นอยู่ กรุณาถือสายอีกซักครู่ ท่านจะได้รับบริการจาก FedEx เร็วที่สุด… รอ รอ รอ สิบนาทีก็แล้ว เอ้า.. ไม่เป็นไรใช้โทรศัพท์บ้าน รอได้ไม่เป็นไร… สามสิบนาทีก็แล้ว เสียงในสายก็ยังให้เรารออยู่เหมือนเดิม นี่มันชักจะแปร่งๆ ไม่ไหวแล้วโว้ย…

ตัดสินใจวางสาย แล้วส่ง email หาดีกว่า..

เช้าวันอังคาร ยังไม่ได้รับ email ตอบกลับจาก FedEx แต่พอมาถึงตอนบ่าย ปรากฏว่าได้รับอีก email นึง แจ้งว่า นำของส่งแล้วแต่ว่า… ที่อยู่ผิด!!! ที่อยู่ผิด!!! เสียงก้องอยู่ในหัว มันจะเป็นไปได้ยังไง ก็ถ้าเช็คตาม tracking มันไม่เห็นเคยขึ้นว่าที่อยู่ผิดซักครั้ง มีแต่ว่าคนรับไม่อยู่ หรือบริษัทปิด นี่มันยังไงฟะ เอ้า..ลองโทรหาใหม่อีกที เบอร์เดิม เสียงเดิม วนไปวนมา ไม่มีคนรับซักที จะทำยังไงดีฟะเนี่ย

โชคดีนึกขึ้นได้ว่ามีพี่ที่รู้จักกันมานานนม ทำงานอยู่ใน FedEx ลองโทรหาให้เค้าช่วยดีกว่า พี่จ๋า..โทรหา FedEx ไม่มีพนักงานรับสายเลยพี่ ทำไงดี คำตอบแรกที่ได้มา ทำเอางงเต็ก.. เบอร์นั้น FedEx เค้าไม่ได้ใช้แล้ว เค้าเปลี่ยนเป็น 1782 นานแล้วนะ

ฮ่วย! แล้วทำไม link ที่ email มันให้ไม่เปลี่ยนตามละคะ คนที่ไหนจะเข้าใจว่าข้อมูลใน email มันไม่ถูกเนี่ย เอาล่ะ ไม่เป็นไร สูดหายใจฟืดนึง ถามต่อไปว่า ..แล้วที่อยู่มันเป็นอะไร ทำไมมันขึ้นว่าผิด คุณพี่อ่านที่อยู่ในข้อมูลกลับมาให้ใหม่…ก็ถูกต้องดีนี่นา แล้วทำไม อิชั้นถึงไม่ได้ของเนี่ย เริ่มโกรธปุดๆ แล้วน้า

ดีที่ว่าคุณพี่บอกว่าจะตามให้ แล้วถ้าไม่มีคนรู้จักอยู่ในนั้นล่ะ…กรี๊ดดดดดดดดดดด เหนื่อย!

เช้าวันต่อมา.. เจ้าหน้าที่โทรมาถามคอนเฟิร์มสถานที่ ของส่งเรียบร้อย มี email มาบอกว่าของส่งแล้วนะจ๊ะ แล้วที่อยู่น่ะก็ถูกต้อง เอ๊ะ..มันยังไงกันเนี่ย คุณขนส่งของบอกว่าเมื่อวานนี้คนส่งเป็นคนใหม่ ปกติไม่ได้ส่งในพื้นที่นี้ (-__-”)

เราจะลองยื่นขอ claim ค่าส่ง เพราะว่าไอ้ที่อยู่ที่แปะด้านหน้าน่ะ มันก็เขียนถูกต้องสมควรจะได้รับตั้งแต่สองวันก่อนแล้ว ฮึ่ม ฮึ่ม ไว้รอดูผลกันนะคะ

เริ่มเรื่องเมื่อสองเดือนที่แล้ว นัดแนะกับเพื่อนสาวๆ ว่าจะไปเที่ยวฮ่องกงกัน เพื่อนคนนึงก็อาสาหาแหล่งของกินรอบเมืองมาเสนอโดย research จากเวป printออกมาเย็บแม็คแล้วเขียนแปะหน้าว่า “กินง่ะ” ตามตำรากินง่ะของเพื่อนเต้ มีลายแทงไปร้านโจ๊ก ร้านบะหมี่ ร้านติ๋มซำ ร้านขนม และของกินอื่นๆ เยอะแยะ หนึ่งใน list ของร้านขนมคือ ทาร์ตไข่ เจ้าขึ้นชื่อของฮ่องกง ว่ากันว่าถ้าได้ไปเหยียบเกาะฮ่องกงแล้วไม่ได้กินทาร์ตไข่ ก็เหมือนมาไม่ถึง ถ้าได้ลองอ่านตารางทริปของคนไทยที่ไปเที่ยวฮ่องกง 80% ของทริปที่วางแผนกันไว้ ต้องมีทาร์ตไข่เป็นรายการต้องทำหนึ่งอย่างใน list

ปรากฏว่าหลังจากบ้าช็อปปิ้งกระหน่ำ เหมือนกับไม่เคยซื้อเสื้อผ้ามาก่อนในชีวิต ทั้งวันเดินได้แค่ถนนเส้นเดียว (ถ้าจะนับจริงๆ ก็ได้สามเส้น แต่มันอยู่ในบล็อคเดียวกัน เดินแล้ววนกลับมาที่เดิม นับเป็นเส้นเดียวก็แล้วกัน) ลายแทงกินง่ะ เลยได้มีประโยชน์แค่สองครั้ง….มื้อเที่ยง กับมื้อเย็น

เพื่อนเต้ (เจ้าของลายแทงกินง่ะ) และพวกสาวๆ กลับมาเมืองไทยแบบกระเป๋าปริ แต่ความเสียใจที่ไม่ได้กินของหลายๆ อย่างใน list รวมถึงทาร์ตไข่ด้วย

สองเดือนต่อมาพี่เอ้มีเรื่องต้องไปทำงานที่ฮ่องกง พี่เอ้เลยทำลายแทงกินง่ะฉบับพี่เอ้ขึ้นมา เจ้าทาร์ตไข่ในตำนานจึงกลับมาใน list อีกครั้ง คราวนี้ไปตัวคนเดียว ชายหนุ่มคนเดียวเดินเที่ยวในเมืองหลวงแห่งการช็อปปิ้ง! พี่เอ้เดินกินครบตาม list ที่วางไว้ (แหงล่ะ ผู้ชายจะซื้ออะไรกันนักหนา) ข้าวมันไก่ บะหมีน้ำ โจ๊ก แถมยังถ่ายรูปกลับมาให้น้ำลายไหลหน้าคอมซะอีก แต่พี่เอ้ก็ไม่ได้ใจร้ายไปซะหมด พี่เอ้ซื้อทาร์ตไข่เจ้าในตำนาน ใส่กล่องหิ้วกลับมาเมืองไทยให้พวกเราได้ชิมกันด้วย!!!

ทาร์ตไข่ 8 ชิ้นในกล่องใหญ่ เดินทางมาถึงกรุงเทพคืนแรก โดนน้องชายพี่เอ้ และเพื่อนหมี เขมือบไปคนละครึ่งชิ้น เช้าวันต่อมาพี่เอ้ตื่นมาจะคว้ากล่องเอามาให้เรากิน เปิดกล่องดูทาร์ตหายไปแล้วอีกสองชิ้น (ผู้ต้องสงสัยคือ คุณน้องชาย) มาถึงมือเราก็กินไปกันคนละหนึ่งชิ้นกับพี่เอ้ () กินเสร็จขับรถไปเข้าออฟฟิศ อุ้มเอากล่องทาร์ตไปเก็บไว้ในตู้เย็นที่ออฟฟิศด้วย เผอิญต้องออกมาธุระนอกออฟฟิศ ลืมหยิบกล่องทาร์ตติดตัวมา พอทำธุระเสร็จ ถึงแม้ว่าจะใกล้บ้านแค่ไหน แต่ทาร์ตมันเก็บไว้ได้ไม่กี่วัน แถมวันต่อมาอาจจะไม่ได้เข้าออฟฟิศอีกด้วย จะไม่ขับรถกลับไปเอาก็เสียดายเกินไป แต่ว่าในกล่องมีสามชิ้น คนมีสองคน แบ่งกันไม่ลงตัว เราเลยโทรตามเพื่อนเต้เจ้าของ idea แรกสุดมากินด้วยกัน

เพื่อนเต้ อุตสาห์ขับรถมาถึงออฟฟิศ แต่ก็ดึกซะแล้ว สี่ทุ่มกว่าแน่ะ เพื่อนเต้ไม่อยากกินขนมตอนดึกๆ เลยอุ้มกล่องใหญ่ที่มีทาร์ตรอดชีวิตอยู่หนึ่งชิ้นกลับบ้านไป เพื่อนเต้วางขนมทั้งกล่องทิ้งไว้ในครัว แล้วนอนหลับฝันดีถึงรสชาติทาร์ตไข่ที่จะได้กินซะที

เช้ามาทาร์ตไข่หายตัวไปจากครัว กล่องใบใหญ่ก็หายไป เพื่อนเต้เสียใจแทบน้ำตาไหล ที่ฝันมาทั้งคืนหายไปไหนเนี่ย!! ถามไปถามมา คุณแม่เพื่อนเต้ออกมายอมรับผิดชอบ บอกว่าก็เห็นกล่องใบตั้งใหญ่มีขนมวางอยู่แค่ชิ้นเดียว ก็นึกว่ากินเหลือเอากลับบ้านมา ใครจะรู้เนี่ยว่ายังไม่ได้กิน!

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า อย่าทิ้งขนมที่เราอยากกินไว้ในครัว!!

เมื่ออาทิตย์ที่แล้วน้องสาวเข้าโรงพยาบาลด้วยโรคไข้เลือดออก นับเวลาถอยหลังย้อนหาสถานที่เกิดเหตุยุงกัดแพร่เชื้อ สรุปได้ว่าสงสัยจะเป็นเมื่อสองอาทิตย์ก่อน ตอนที่ไปยิงปืนที่ลพบุรี มานั่งนึกกันก็ว่าเป็นไปได้ เพราะวันนั้นนั่งตบยุงกันเป็นระวิง แถมยุงบางตัวยังขาลายพร้อยอีกด้วย

โรคนี้ทำให้เกล็ดเลือดลดต่ำลง เม็ดเลือดขาวลดต่ำลง ภูมิต้านทานเชื้อโรคก็น้อยลง หน้าห้องคุณน้องมีขวดเจลล้างมือ และป้ายเฝ้าระวังเวลาเยี่ยมแขวนอยู่ อ่านดูแล้วก็ออกจะน่ากลัวเล็กน้อย ห้ามเยี่ยมเกินครั้งละ 2 คน… ห้ามนำดอกไม้เข้าเยี่ยม… ต้องล้างมือก่อนทุกครั้ง… ต้องใส่ถุงครอบรองเท้ากันเชื้อโรค… เราเดินไปถามคุณพยาบาลว่าเยี่ยมได้มั้ยเนี่ย กรรมวิธีเพียบ ปรากฏว่าคุณพยาบาลให้หน้ากากอนามัยมาแค่อันเดียว แถมพอคนอื่นมา ไม่เห็นมีใครต้องใส่หน้ากากเลยอีกด้วย ตกลงมันยังไงกันเนี่ย (- -”)

สัตว์เลี้้ยงแสนรัก สื่อสารกับเราด้วยคำพูดไม่ได้ แต่ว่าเจ้าของเกือบทุกคนยืนยันว่าเข้าใจสัตว์ของตัวเอง ความผูกพันกันทำให้ไม่ต้องพูดออกมาก็เข้าใจ ยิ่งพิมพ์ก็ยิ่งซึ้ง ได้ยินเสียงเพลง when you said nothing at all ดังมาแว่วๆ ^^

ไมโล (หมาเจ้าถิ่นของ blog นี้) ก็มีวิธีสื่อสารเฉพาะตัว แถมยังเรียนรู้เข้าใจภาษาของเราเป็นบางคำด้วย เช่น “ออก” หรือ “อาบน้ำ” หมาส่วนใหญ่จะแสดงสีหน้าบอกอารมณ์ได้ ไม่รู้ละว่าอารมณ์ที่มันแสดงออกมา เราตีความถูกหรือผิด เจ้าตัวก็เฉลยคำตอบไม่ได้ แอบเหมาเอาเองเลยละกันว่าทั้งหมดที่เห็น เทียบได้เท่ากับคนเรานั่นแหละ หน้าดีใจก็ยิ้ม หน้าบึ้งก็เบื่อ ถ้าแยกเขี้ยวก็โกรธ ลองสังเกตุหมารอบตัวคุณกันนะคะ

มีคนเคยบอกว่าเลี้ยงหมาดีกว่าเลี้ยงแมว เพราะหมาจะดีใจทุกครั้งที่เรากลับบ้าน แต่ความเป็นจริง ไม่ใช่หมาทุกตัวจะแสดงออกความดีใจแบบที่เราคิดไว้ บางตัวจะดีใจนิ่งๆ (นอนนิ่งท่าเดิม ขยับแต่หาง) บางตัวจะดีใจโลดโผน (กระโดดเข้าใส่ เลียหน้าไม่ยั้ง) บางตัวดีใจจนฉี่เล็ด

ไม่ว่าจะออกไปนอกบ้านนานแค่ไหน ทุกครั้งที่กลับมาไมโลจะดีใจตลอด บางทีออกไปซื้อของหน้าปากซอยแค่ 15 นาที กลับมามันก็ดีใจ บางวันก็จะดีใจสุดๆ บางวันก็ดีใจแบบขี้เกียจ คือนอนอยู่เฉยๆ พอเดินเข้าไปใกล้หางถึงจะเริ่มสะบัด แล้วจะสะบัดแรงขึ้นเรื่อยๆ ตามระยะทาง แต่หัวกับตัวก็จะยังราบติดพื้นอยู่ดี

ถ้าไมโลไม่ได้นอนอืดอยู่ มันจะเดินมาทัก เพราะหวังว่าอาจจะได้แอบหนีออกไปเดินเล่นนอกบ้าน ถ้าจะกันไม่ให้ไมโลหนีไปวิ่งเล่น เวลาเข้าบ้านทุกคนต้องเปิดประตูแคบๆ แล้วเบียดตัวผ่านเข้าไป คราวนี้เวลาที่ไมโลเดินมารับแล้วมันเห็นเราล็อคประตู มันก็จะเดินกลับไปนอนที่เดิมทันที การต้อนรับจบตรงที่เราล็อคประตูนั่นล่ะ