space ในภาษาไทยพอแปลว่า “ที่ว่าง” ฟังดูไร้คุณค่า แต่ถ้าลองสังเกตรอบข้างตัวเราให้ดี “ที่ว่าง” มีความสำคัญกับคนเรามากมาย

เวลาที่นั่งเหม่อมองออกไปกลางทะเล หรือมองดูพระอาทิตย์ลับขอบฟ้าบนยอดเขาสูง ลองมองขึ้นบน มองข้างตัว เราจะรู้สึกถึง “ที่ว่าง” ที่น่าอัศจรรย์รอบๆ ตัวเรา

“ที่ว่าง” ที่น่าประทับใจบางแห่ง ไม่สามารถถ่ายทอดออกมาเป็นภาพถ่ายได้เท่าเทียมกับของจริง ภาพที่พอจะสื่อให้เห็นถึง “ที่ว่าง” ได้เสี้ยวนึงของความเป็นจริง คงเป็นภาพ panorama พวกนี้…

แหลมเล็กๆ ข้างทางที่พวกเรา แวะจอดรถถ่ายรูป Harbor Seal กัน, Monterey, California

วิวจากที่จอดรถ หลังกลับขึ้นมาจาก hiking ใน Fiery Furnance, Moab, Utah

วิวในโพรง Canyon ที่มี Skull Arch หนึ่งในช่องทางเดินใน Fiery Furnance, Moab, Utah

สวนนี้มีขนาดเล็กนิดเดียว เดินไม่ถึง 5 นาทีก็รอบแล้ว แต่ที่สนุกสนานกว่าต้นไม้ใบหญ้าที่กำลังค่อยๆ เหลืองขึ้นทุกที ก็คือเครื่องดนตรีกลางสวน ไม่รู้ว่าเป็นโครงการของใคร หรือดีไซน์ไว้เพื่ออะไร แต่ว่ามีเครื่องตีหลายแบบไว้ให้เล่นกัน ของส่วนใหญ่ทำจากท่อเหล็ก และไม้ หลายๆ อันเสียงดังกังวานเพราะเชียวล่ะ

รูปถ่ายหมู่มวลเครื่องตี

ท่อโลหะด้านหลัง.. อันนี้เสียงไม่ค่อยดังแฮะ

ของหน้าตาเหมือนระนาดบ้านเรา มีอยู่หลาย set

หน้าตาเหมือนฉาบ แต่เสียงเหมือนฆ้อง

Percussion ก๊องๆ แก๊งๆ ยก set

พี่เอ้กำลังอิน

พี่เอ้ สนุกใหญ่เลย ถึงกับเก็บกล้อง มาไล่ตีเล่นจนครบทุกเครื่อง :) อยากให้มีคนมาเล่นให้ครบทุกเครื่องทุกตัวจริงๆ น่าจะฟังสนุก หรือไม่ก็ปนกันมั่ว 5555

คนนี้เป็น Deep sea anglerfish (ปลากบน้ำลึก)

ส่วนน้องนีโมคนนี้เดินตัวย้วย ข้ามถนนมา  :)

ดำน้ำช่วง low season หนนี้ สิ่งที่สังเกตุเห็นชัด คือ ปลาฝูงๆ เยอะมาก! ตั้งแต่ Snapper, Rainbow Runner, Jack บางทีก็โผล่มาเป็นฝูงๆ ให้ตื่นเต้น บางทีก็มาไล่กินลูกปลาเล็ก ที่หินแดง เย็นแรกที่เราทำ sunset dive กัน ไปเจอmoment นี้ที่ลูกปลาเล็กๆ กำลังโดนไล่กิน ตอนถ่ายอยู่ บัดดี้คู่ตัว บอกว่า แทบมองไม่เห็นตัวเราด้วยซ้ำ เพราะโดนฝูงปลาคลุมเกือบมิด

ลองดูวีดีโอว่า moment นี้สนุกอย่างที่เราคิดมั้ย.. ^^

ปล. วีดีโอสี original จากกล้องเลยนะ ไม่ได้ดัดแปลง แก้สีใดๆ สำหรับวีดีโอแล้วดูเหมือน sunset dive จะให้สี ambient ที่สวยกว่า night dive ซะอีก

ซิ่งทำเวลามาสุดความสามารถเพื่อให้ทันตอนพระอาทิตย์ตก แต่ก็ยังไปเที่ยวเล่นไม่ได้ ต้องไปจัดการเรื่องที่นอนให้เรียบร้อยซะก่อน กะกันว่าจะกางเต็นท์นอน ถ้าไปเดินเล่นก่อน ต้องกลับมากางเต็นท์ตอนมืดๆ คงไม่สนุกแน่ๆ เลยจำใจขับรถเลยหินกองแรก ที่เป็นเสาหิน 5 แท่ง ไปติดต่อส่วนบริการนักท่องเที่ยว

ที่นี่กางเต็นท์ฟรี!!! ประหยัดเงินอย่างไม่คาดฝัน ลานกางเต็นท์ มีสองจุดใหญ่ๆ ด้านขวามือของศาลา(อาคาร)หน่วยพิทักษ์ฯ ชั่วคราว จะใกล้ห้องอาบน้ำและร้านอาหาร กับทางด้านซ้ายมือของอาคาร ซึ่งจะมีห้องน้ำแบบเคลื่อนที่อยู่ใกล้ๆ แต่ไม่สามารถอาบน้ำได้ (หรือ…สามารถสำหรับบางคน? แต่เราไม่สามารถ) ลานกางเต็นท์ด้านนี้ จะติดกับวิวหุบเขาด้านทิศตะวันออก ตอนเช้าๆ จะสวยมากๆ เราเลือกกางกันตรงด้านนี้ล่ะ

กางเต็นท์เสร็จ มั่นใจว่ามีที่นอนเรียบร้อย ไม่อยู่ใกล้รังมด ก็เริ่มออกสำรวจบริเวณ พื้นที่ส่วนบริการนักท่องเที่ยวตรงนี้ มีร้านอาหารพร้อม ร้านอาหารให้บริการถึงประมาณ 3-4 ทุ่ม (ตามข้อมูลของคุณพี่เจ้าหน้าที่) ทั้งบริเวณมอหินขาว ไม่มีไฟประดับทำหินเรือง ไม่เหมือนในโฆษณาพี่เบิร์ด ถ้ามาตอนกลางคืนจะเห็นแต่ก้อนหินทะมึน แต่ก็ทำให้นอนดูดาวได้อย่างเต็มที่ ส่วนบริการมีไฟปั่นให้ตั้งแต่ประมาณทุ่มนึงจนถึงสามทุ่ม ถ้าไม่อยากอาบน้ำด้วยแสงเทียน หรือแสงไฟฉาย ควรจะทำธุระให้เสร็จแต่หัวค่ำ ที่จริงแล้ว ถ้าอยากอาบน้ำอย่างสบายใจ ควรจะรีบไปอาบให้เร็ว เพราะเข้าใจว่าน้ำมีให้ใช้จำกัด หมุนก๊อกเท่าไหร่ก็ไม่มีน้ำไหลออกมา ถ้าอาบช้าน้ำอาจจะต้องขูดก้นตุ่มอาบ คนอาบแรกๆ อย่าลืมอาบแบบประหยัดๆ เผื่อชาวบ้านคนต่อไปด้วยน้า

กองหินที่นี่แยกเป็นสามกลุ่มหลัก กลุ่มที่1 คือ”เสาหิน 5 แท่ง” ถ้าวิ่งตามเส้นถนนมาเรื่อยๆ จะเจอส่วนบริการนักท่องเที่ยวอยู่ทางขวามือ จากนั้นตรงต่อขึ้นเขาไปจะไปสู่กองหินกลุ่มที่ 2 “หินเจดีย์”และ”หินโขลงช้าง” และกลุ่มที่ 3 “หินต้นไทร” ตามลำดับ ขับรถเลยไปอีกนิด ก็จะไปสุดทางที่ลานจอดรถกว้างๆ แล้วก็เดินเท้าขึ้นเขาไปนิ้ดเดียวก็จะถึงผาหัวนาค ซึ่งเป็นจุดชมวิวพระอาทิตย์ตกที่สวยมากๆ เดิมทีถนนที่เชื่อมหินกลุ่มที่สองและสาม เป็นถนนลูกรังลำบากเกินรถเก๋งธรรมดา แต่ตอนนี้ถนนทั้งบริเวณสะดวกแล้ว (ไม่คอนเฟิร์มสำหรับช่วงหน้าฝนนะ)

เริ่มต้นที่ผาหัวนาค พระอาทิตย์กำลังทำมุมต่ำ แดดก็ไม่ร้อน ที่หน้าผานี้ มีหินยื่นเป็นเสี้ยวๆ ยื่นแหลมออกไปหลายเสี้ยว ใครใจกล้าหน่อยก็ค่อยๆ กระดึ๊บไต่ไปโพสท่าได้ ตรงนี้นั่งเพลินๆ อาจจะหลับได้ เพราะลมพัดดีเหลือเกิน เหงื่อที่เยิ้มเมื่อตอนกางเต็นท์ก็เริ่มแห้ง วิวก็สวย มัวแต่เป็นนางแบบให้คุณแฟน เกือบลืมถ่ายรูปของตัวเองเลย

นั่งกันเพลินๆ ก็นึกขึ้นมาได้ว่า แสงส้มๆ อาบหินน่าจะสวยมาก เลยตัดใจจากผาหัวนาคกลับขึ้นรถ ขับกลับมาที่จุดถัดไป “หินต้นไทร” ตรงนี้เป็นหินก้อนใหญ่ๆ สองก้อนเป็นหลัก ด้านหลังของก้อนทางซ้ายมือมีต้นไทร ขึ้นแทรกระหว่างซอกหิน ต้นไทรใหญ่ให้เงาคลุมทั้งบริเวณ ตอนนี้แสงส้มอาบทั่วบริเวณ ใบต้นไทรที่ร่วงอยู่ตามพื้นก็สะท้อนแสงเป็นประกายเหลือง เหมือนเอาแผ่นทองมาโรยทิ้งไว้

กดรูปกันเต็มที่แล้ว ก็ตัดสินใจขึ้นรถวิ่งกลับไปที่หินกลุ่มแรกดีกว่า ขอ skip ข้ามกลุ่มที่ 2 ไปเช้าวันพรุ่งนี้ หินกลุ่มแรก มีเสาหิน 5 แท่ง เป็นตัวชูโรง หินแต่ละแท่งมีชื่อเรียกพร้อมสรรพคุณในการกราบไหว้บูชาต่างกันไป เราคิดว่าคงเป็นกุศโลบาย สร้างให้หินศักดิ์สิทธิ คนจะได้ไม่ไปปีนเล่น รอบๆ บริเวณนี้ มีต้นว่านออกดอกสีชมพูสวย (เดาด้วยตัวเองว่าเป็นว่านรางนาก) ขึ้นอยู่เต็มไปหมด ยิ่งเพิ่มความขลังให้สถานที่ขึ้นไปอีก (ความเชื่อโบราณว่าไว้ว่า ว่านเป็นไม้มงคล แต่ละชนิดมีอิทธิฤทธิ์ต่างกันไป) แต่ที่จริงแล้วถึงจะไม่มีแผ่นป้ายสรรพคุณของแท่งหิน พอลองได้มายืนเงียบๆ ท่ามกลางหินโบราณ 175 ล้านปีซักพัก ความขลังของอายุหินมันก็ซึมแผ่ออกมาทับเราอยู่ดี

เดินถ่ายรูปกันจนแสงหมด ก็กลับไปที่พัก กินข้าว อาบน้ำ นอน สำหรับคนนอนเต็นท์เป็นประจำก็คงจะไม่พลาดพกเทียนไข หรือตะเกียง หรืออุปกรณ์จุดไฟ ติดตัวมาด้วย แต่นักท่องเที่ยวไฮโซอย่างเรา (-_-”) พกมาแต่ไฟฉาย ทำให้ต้องนั่งกินข้าวมืดๆ ข้างเต็นท์ ถ้าไม่ขี้เกียจคงจะเดินไปกินตรงที่เค้าปั่นไฟให้ แต่ขี้เกียจ เลยนั่งตรงวงแคมป์ไฟ ที่ไม่มีไฟ แล้วก็อาศัยไฟลิบๆ จากห้องน้ำส่องอาหาร ตื่นเช้ามาโรงอาหารของเราโดนยึดด้วยหมาน้อย ที่จริงเมื่อคืนก็ไม่ได้หนาวเท่าไหร่ แต่กองขี้เถ้ากับก้อนหินคงจะอุ่นและนุ่มกว่าไปนอนบนพื้นแห้งๆ คุณหมาเลยนอนซะท่าทางสบาย แปรงฟันเสร็จแล้วตัดสินใจกลับไปที่เสาหินกันอีกที เมื่อวานแสงเกือบจะหมด ทำให้ถ่ายรูปออกมาไม่ค่อยสวย ขอลองใหม่ตอนเช้าอีกทีดีกว่า

ย้ายไปดูกองหินกลุ่มสุดท้าย ที่ข้ามไปข้ามมา ไม่ได้แวะซักที กลุ่มที่ 2 นี้มีหินเจดีย์ ซึ่งเป็นรูปแหลมๆ ทรงสูง กับหินโขลงช้าง ซึ่งเป็นทรงตันๆ กว้างๆ ที่น่าสนใจที่สุดของหินกลุ่มนี้ เห็นจะเป็น “ที่เบิร์ดนั่ง” กับ “ที่เบิร์ดดูดาว” !!!! มันน่าสนใจขนาดต้องทำป้ายถาวรขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย!!!!!! (ตอนเห็นแว๊บแรก นึกว่าอ่านป้ายผิด -_-” )

ถ่ายหินจนเบื่อแล้ว ก้มมองที่พื้นหญ้ารอบตัว ดอกหญ้าแถวนี้หน้าตาน่ารักมาก เหมือนกล้วยไม้จิ๋ว แมลงสีน่ารักๆ ก็มีให้เห็นประปราย ว่าแล้วก็เปลี่ยนโหมดดีกว่า

ได้เวลากลับแล้วล่ะ เก็บของ ถอนเต็นท์ ขับรถออกตามเส้นทางเดิมที่เข้ามา เห็นป้ายร้านไฟป่ากาแฟสดตั้งแต่ขามาแล้ว แต่ตอนนั้นรีบเข้ามาให้ทันพระอาทิตย์ตกเลยไม่ได้แวะ ขอแวะชิมกาแฟสดตรงนี้ซะหน่อย ที่นี่เป็นสถานีควบคุมไฟป่าค่ะ เปิดร้านกาแฟไว้รองรับนักท่องเที่ยวที่ผ่านไปผ่านมา พี่เจ้าของร้านชวนคุยสนุกเชียว ถ้าใครขับผ่านมาอย่าลืมแวะกินซักแก้วนะคะ

ไหนๆ ก็แวะรายทางแล้ว แวะเที่ยวน้ำตกตาดโตนอีกซักนิด ไม่ผิดหวังเลยจริงๆ ถึงจะเป็นหน้าแล้ง แต่ว่าน้ำก็ยังเต็มอยู่ แถมบรรยากาศก็ร่มรื่น เหมาะกับนั่งเล่นชิวๆ จริงๆ นั่งเพลินๆ ก็ได้เวลาเปลี่ยนโหมดอีกแล้ว แมลงก็แถวนี้น่าตาดีเหมือนกัน

ตอนที่รอคุณแฟนเดินไปถ่ายรูปน้ำตก อยู่ดีๆ ก็มีแมงมุมโดดเข้ามาเกาะแขน ปัดยังไงก็ยังพยายามโดดกลับมาเกาะเราอีก ในเมื่อไม่ยอมหนีงั้นก็มาเป็นเป้าซะเลย

จบตอนชัยภูมิอย่างสมบูรณ์แบบซะที ขอจบด้วยรูป macro อีกสองรูปที่น้ำตกตาดโตนปิดท้ายละกันค่า ^^

ปล. ใครอยากได้แผนที่บริเวณมอหินขาว แบบขยายใหญ่ จิ้มได้ ที่นี่

ก่อนจะเดินทางก็ต้องศึกษาข้อมูลกันนิดนึง จากเวปต่างๆ ที่ search หาเจอ บอกเป็นเสียงเดียวกันว่า เส้นทางเข้าไปที่มอหินขาว ถ้าไม่มีรถ 4 WD ก็ไปได้ แต่ต้องใจถึง แล้วก็จะช้านิดนึง เอ้า! ช้าไม่กลัว กลัวไม่ได้ไปมากกว่า ว่าแล้วเราก็กด GPS เริ่มเส้นทางทันที

เราเริ่มต้นเส้นทางจากจังหวัดนครพนม เส้นทางจากนครพนมสามารถวิ่งไปชัยภูมิได้หลายเส้น แถมมอหินขาวยังสามารถเข้าได้จากหลายทางอีกด้วย เล่นเอาเวียนหัวตั้งแต่ดูแผนที่เลย ก็เพราะเจ้า GPS คู่ใจ แสนรู้จะพาไปวิ่งเส้นที่ระยะทางสั้นที่สุดอยู่ตลอดเวลา แต่ไอ้เส้นที่สั้นที่สุดมันไม่ใช่ทางหลวงน่ะสิ บางเส้นยังไม่มีเส้นให้เห็นในแผนที่ใหญ่แบบเล่มๆ ด้วยซ้ำ

สุดท้าย ด้วยความไม่แน่ใจในสภาพรถ บวกกับข้อมูลในเวบ ที่บอกให้เตรียมอาหาร+น้ำ ขึ้นไปด้วย เพราะข้างบนไม่มีบริการ เราเลยเลือกที่จะวิ่งเข้าตัวเมืองชัยภูมิซื้อเสบียงซะก่อน

โหลดอาหาร+น้ำพร้อม ตอน3โมงยี่สิบ ก็เริ่มเดินทางได้จากตัวเมืองวิ่งขึ้นเหนือเข้าสู่เส้น 2051 (เส้นที่วิ่งไปน้ำตกตาดโตน) ถนนช่วงแรก ก็ทำให้หวั่นใจซะแล้ว เหมือนกำลังปรับสภาพก่อนที่จะราดยาง กรวดเล็กๆ มันกระจายเต็มพื้น เหยียบแค่ 60 ก็สั่นทั้งรถทั้งใจคน เสียงล้อบดกรวดดังกรืดๆ ตลอดเวลา เส้นนี้นี่วิ่งตามป้ายมาเรื่อยๆ ได้เลย สมกับที่เป็นสถานที่ท่องเที่ยวแนะนำ มีป้ายเพิ่มกำลังใจวางอยู่เป็นระยะๆ

วิ่งต่อมาอีกนิด อ้าว! ถนนลาดยางซะแล้ว คราวนี้ล่ะ ขอเหยียบทำเวลาหน่อยเถอะ ตั้งใจว่าจะวิ่งขึ้นไปถ่ายแสงตอนอาทิตย์ตกอาบหินโบราณ นี่แดดมันก็เริ่มเหลืองๆ แล้ว จะทันมั้ยเนี่ย

ผ่านป้ายเข้าเขตอุทยานตาดโตนแล้ว ต้นไม้จะดูอุดมสมบูรณ์ขึ้นมาก จากนั้นก็ยังคงตามเส้นถนนเมนไปเรื่อย ถึงมีแยกเลี้ยวประปรายแต่ไม่ต้องไปสนใจ วิ่งตามถนนราดยางไปเลยค่ะ

มาถึงตรงนี้เป็นแยกแรกที่ต้องเลี้ยวจริงจัง แยกนี้เห็นชัดไม่พลาดแน่ เพราะเป็นสามแยกให้เลือกซ้ายขวาชัดเจน ถ้าเลือกไปขวาจะเข้าไปส่วนน้ำตกตาดโตน อันนี้เดี๋ยวไว้ขากลับเราค่อยมาแวะกัน ตอนนี้เราก็เลือกเลี้ยวซ้ายเข้าเส้นตาดโตน-ท่าหินโงม ไปก่อนเลย

ตามถนนยางฉิวมาเรื่อยๆ จุดสังเกตุต่อมาคือโรงเรียนบ้านห้วยหมากแดง พอผ่านโรงเรียนนี้ไปอีกนิด จะเจอทางแยกอีกแล้ว แต่ก็ไม่ต้องตกใจ แยกนี้ป้ายบอกทางก็ยังชัดเจน เลี้ยวซ้ายตามป้ายไปเข้าสู่เส้นแจ้งเจริญ-โสกเชือก เส้นนี้จะเห็นว่าถ้าตรงไปเราจะไปถึงแก้งคร้อได้ ซึ่งที่จริงแล้วอันนี้ก็เป็นอีกเส้นนึงที่ GPS สุดที่รักชี้แนะให้วิ่งมาโดยไม่ต้องเข้าผ่านตัวเมืองก่อน

แยกถัดไปก็ยังมีป้ายบอกทางอย่างชัดเจน แยกนี้ถนนแยกไปทางขวามืออีกเส้น แต่เราต้องตรงไป วิ่งเลยแยกนี้ไปอีกนิดก็ถึงจุดสิ้นสุดถนนราดยาง(สายวังน้ำเขียว-มอหินขาว) หลังจากนี้ก็จะเริ่มเส้นทางกลุกกลักสีแดงแล้ว

ขับมาซักพัก พอเห็นป้ายโรงเรียนบ้านท่าหินโงม ก็เริ่มสบายใจแล้วค่ะ เข้ามาถูกหมู่บ้านแล้ว จากนี้ไม่ไกลแล้วแน่ๆ ถึงหลงคนในหมู่บ้านก็ต้องบอกทางได้แน่ๆ พอเข้าเขตหมู่บ้านยิ่งมั่นใจ ป้ายทำเองแบบบ้านๆ ที่ให้ช่วยกันขับช้าๆ ระวังฝุ่นกระจาย

เลยป้ายทำมือแบบบ้านๆ มานิดก็จะมีแยกเลี้ยวขวา ป้ายก็ยังเด่นชัดอยู่ แต่ที่จริงถึงไม่มีป้ายขึ้น เส้นตรงไปนั่นมันก็ดูเล็กแบบไม่น่าวิ่งเข้าไปเลยนะเนี่ย พอเลี้ยวขวามาถนนก็เริ่มเอียงขึ้นเขามากขึ้น ถนนก็ยังเป็นลูกรังอยู่ แต่สภาพไม่แย่อย่างที่จินตนาการไว้ วิ่งกลุกกลักตัวสั่นไปเรื่อยๆ ไม่ช้าเท่าไหร่

ผ่านไร่มัน กับทุ่งดอกหญ้าสวยๆ ข้างทางมาเรื่อยๆ ก็จะเจอแยกตัว Y โผล่มาข้างหน้า ตรงแยกนี้ไม่ต้องตกใจ ไม่ว่าวิ่งไปทางไหน ก็จะไปประกบกันตรงกองหินหลักกองที่ 1 อยู่ดี เส้นตรงนี้เจ้าหน้าที่ทำทางตั้งใจไว้ให้เป็นเส้น one way วิ่งซ้ายตอนขาขึ้น วนกลับมาทางขวา แต่ว่าป้ายมันยังไม่ชัด ไม่ว่าวิ่งทางไหนก็ต้องระวังรถสวนอยู่ดีนะจ๊ะ

ผ่านหินกลุ่มที่ 1 ขึ้นเขาต่อไปอีกนิด จะเจอส่วนบริการนักท่องเที่ยว หน่วยพิทักษ์ฯ ชั่วคราว และลานกางเตนท์ แล้วก็ร้านอาหาร!!!! ไหนใครว่าไม่มีร้านอาหารบริการล่ะเนี่ย โถ..ขนเสบียงมาจนรถแอ่น กลัวจะอดตาย สุดท้ายแถวนี้มันเจริญแล้วนินา… (T-T) แถมถนนที่เค้าว่ารถเก๋งเข้าไม่ถึง ก็ไม่มีแล้วด้วย ถามความจากเจ้าหน้าที่สถานีควบคุมไฟป่าได้ว่า เมื่อเดือนที่แล้ว อบจ. จากชัยภูมิเค้าขึ้นมาปรับสภาพถนนให้ รถวิ่งเข้าได้สะดวกตลอดทั่วบริเวณเลยล่ะ (แต่วิ่งกลุกกลักหน่อยนะ)

สรุปเวลาถึงปลายทางตอน 4โมงติ๊ดนึงพอดี ถึงเส้นทางจะกลุกกลัก แต่ก็ไม่ได้ใช้เวลานานนัก ทันเวลาเข้าไปดูพระอาทิตย์ตกดินพอดี ขอจบตอนแรกเท่านี้ก่อนละกัน ไว้จะมาต่อตอนที่สอง เที่ยวชมกองหิน ก่อนจะไป ขอสรุปเส้นทางให้เข้าใจง่ายขึ้นอีกนิดนึง ดังนี้

พิกัด GPS ของหินกลุ่มแรกคือ N16° 20,105′ E101° 58,266′
1. จากชัยภูมิ วิ่งขึ้นเหนือเข้าเส้น 2051 (ตาดโตด-ท่าหินโงม) ไปทางน้ำตกตาดโตน
2. เลี้ยวซ้ายที่แยกน้ำตกตาดโตน เข้าสู่เส้น 4017 (เส้นราดยาง)
3. เลี้ยวซ้ายอีกทีเข้าเส้น 3179 (ยังราดยางอยู่)
4. ตรงไปผ่านทะลุบ้านวังน้ำเขียว (วังน้ำเขียว-มอหินขาว) (ราดยางมาติ๊ดนึง แล้วเข้าลูกรัง)
5. เลี้ยวขวาตรงบ้านวังคำแคน (ป้ายบอกชื่อบ้านหายากมาก ป้ายบอกทางชัดกว่า) (ลูกรังล้วน)
6. ใช้เส้นทางซ้ายมือตรงแยกตัว Y ขึ้นไปเจอกองหินกลุ่มที่ 1 เลย
สำหรับแผนที่เส้นทางละเอียดแบบใหญ่ๆ เอาไปprintได้ จิ้มที่นี่ เลยค่ะ

ตามไปต่อตอนที่สองได้ ที่นี่ เลยค่ะ